—   Μ Ν Η Μ Η   Ν Ι Κ Ο Λ Α Ο Υ   Μ Α Γ Γ Ι Ν Α  —

« Απρίλη μήνα αντήχησε  η μεγάλη καμπανιά

   στο μέταλλο του χρόνου . . . . . . . . . . . . .

ο ουρανός ορφάνεψε από τ΄αστέρια του

και χαμηλώνοντας αγγίζοντας το χώμα »

   Από  το  ποίημα  του  Τόλη  Νικηφόρου

  «Συντέλεια» (1984)

Απρίλη μήνα, πριν λίγες μέρες, η ρωμηοσύνη ορφάνεψε από ένα αστέρι της και χαμήλωσε με συντριβή στο χώμα της Πολίτικης Γής, που σκέπασε μια ωραία και ελεύθερη φωνή ενός σπάνιου εργάτης της.

Απρίλη μήνα, πριν λίγες μέρες, ο Νίκος Μαγγίνας πορεύτηκε τον τελευταίο δρόμο της μοναξιάς του.

Σήμερα, εμείς, προσπαθούμε να συμμαζέψουμε τις μνήμες μας και να πειθαρχήσουμε τα συναισθήματά μας.

Και τούτο, πιο πολύ για δική μας παρηγοριά ή σαν αντίδραση στο θάνατο του φίλου  και λιγότερο από αντικειμενική ανάγκη.    

Ο Νίκος Μαγγίνας  ήταν ένα σύνολο, και η συνολική του παρουσιολογία και προσφορά μας δίνει το δικαίωμα και μας γεννά την υποχρέωση να ομολογήσουμε και να επισημάνουμε ότι ο ίδιος αποτελούσε ένα φωτεινό μέρος της σύγχρονης πραγματικότητας.

Και το λιγότερο που θα μπορούσαμε θα ήταν – και τούτο όχι για εκείνον αλλά για εμάς – να βρίσκουμε μια στιγμή να σιγούμε στη μνήμη του και να ομολογούμε ταπεινά την  ουσιαστική αυτή προσφορά του.

Φίλτατε και αγαπητέ μου Νίκο,

έφυγες για το αχερούσιο ταξίδι σου το ίδιο φωτεινός και ελεύθερος όπως ήρθες, όπως έζησες και λειτούργησες και το μόνο κακό που έκανες σε όλους μας – και αυτό άθελά σου – ήταν η θλίψη που μας προξένησε ο  ξαφνικός χαμός σου.  Θλίψη μεγάλη που τη μεγιστοποιεί η συνειδητή επίγνωση ότι χάσαμε έναν, αληθινά, καλό κ’ αγαθό φίλο.

Να πας στο καλό Νίκο.

Σ’ αφήνουμε στα χέρια του Θεού.

Λεωνίδας Γ. Παπαδόπουλος

Πρόεδρος